Wat zegt stilte toch veel…

Gepubliceerd op 30 april 2019 16:11

Vandaag beginnen al vroeg de eerste zonnestralen na lange tijd tevoorschijn te komen. En laat het toevallig 21 maart , de eerste lentedag zijn…oja, toeval bestaat niet 😉. Voor de training had ik al een les geschreven, maar daar had ik ineens niet zo’n goed gevoel meer over. Weet je wat, we gaan een stilte wandeling in het bos doen.

Toen de meiden arriveerden en ik ze vertelde, dat de schoenen aan mochten blijven, ontstonden er verbaasde gezichten en kwamen de vragen als ‘hoezo…gaat het niet door dan?’ ik verwees naar het mooie weer en nam ze lopend mee richting het bos. Onderweg ging Shanne al met haar armen over elkaar stampvoetend lopen, luid mopperend dat ze wandelen en het bos haat, dreigend dat ze weg zou lopen. Ze nam steeds meer afstand van de groep, maar liep toch in haar tempo mee. Ik zei haar, dat haar onvrede hoorde, maar beloofde ook dat het goed zou komen.

Aangekomen op een open plek voor het bos, met de eerste drie, bleef iedereen geduldig wachten. Terwijl Shanne in het zicht stil ging staan, moedigden de anderen haar aan; ‘kom joh, je weet nog niet eens wat we gaan doen’ en ‘we wachten op je, jij hoort er ook bij’ ..Met veel gepuf, gesteun, gemopper en een blik op onweer, sloot ze zich toch maar aan bij de rest. Ik vertelde ‘We gaan een stilte wandeling maken. Voorafgaand laat ik met de telefoon het nummer ‘Mooi’ van Marco Borsato afspelen en dan gaan we lopen. We lopen zonder route plan, op gevoel en in stilte. Je hoeft niets te doen, laat alles maar gewoon op je afkomen en vooral geniet ervan! We eindigen de wandeling weer met ‘Mooi’.

Tijdens ‘Mooi’ merkte ik al, dat ieder een ‘plekje’ in nam, de een deed een stap naar achter, de ander draaide iets weg of keek juist naar de telefoon. We begonnen te lopen. Vanaf dit punt kun je vele richtingen in het bos kiezen, brede paden, naar de zandvlakte of juist smalle paden omhoog. Eenmaal dichterbij het begroeide bos aangekomen, nam Roos de leiding door voorop te gaan lopen. Wat heel bijzonder is, aangezien zij erg onzeker is en mede door haar autisme de gehele dag vragen stelt over wat er komen gaat, hoe, wanneer en daarbij altijd overzicht wil hebben om te zien wat iedereen doet. Ze liep voorop een smal kronkelpaadje in bergopwaarts. Er ontstond steeds meer ruimte tussen iedereen, niemand lette niet meer echt op elkaar, hoofden bogen iets naar beneden. We liepen vrij steil en eerlijk gezegd voelde ik m’n kuiten al, maar zonder puffen of steunen(wat de meiden goed kunnen😉) liep iedereen rustig door. Over flinke boomwortels, takken opzij houdend, luisterend naar de vogels, een briesje langs je gezicht en de lichte warmte van de zonnestralen, maar vooral rust…wat was dit fijn. Zonder te vragen wist ik, voelde ik, dat iedereen ervan genoot op zijn manier.

Op een gegeven moment kwamen we aan op een zandverstuiving. Lopend richting het midden hoorde ik een buizerd. Ik keek omhoog en zag deze boven het midden van de zandverstuiving rondcirkelen. Ook de meiden was het geluid en de vogel op gevallen. Roos, die nog steeds voorop liep, is al bijna bij het midden. Ze keek naar de buizerd en ging stil staan. Terwijl ik en de andere achter elkaar dichterbij kwamen, vloog er een buizerd bij…en nog één…en nog één… en nog één en (nee jóh) nog één! Zo cirkelden vijf buizerd boven het midden van de zandvlakte, spelend of dansend, omhoog omlaag, naar elkaar… hoe kan het, vroeg ik me af?!...maar deze vraag liet ik al gauw los…ik voelde de tranen in mijn ogen komen, mijn hart bonkte, wat was dit geweldig…de meiden stonden allemaal stil kijkend naar dit kortstondige spektakel. Want op het moment dat iedereen eenmaal bij elkaar was, maken de buizerds nog één cirkel en vlogen uit elkaar!! …Er werd een arm om me heen geslagen en twee stralende ogen kijken me aan, in stilte, maar wat zeggen deze ogen veel!

nou, zeg het maar…nee, voel het maar….
Als we verder willen lopen, vallen mijn ogen op een grote boom, wat hoger aan de rand van de verstuiving waarvan de wortels door de jaren heen bloot zijn komen te liggen. De wirwar van wortels lijken in de kern vernauwend en creëren tegelijk ruimtes. Samen dragen zij een enorme boom. Het gaf mij het beeld van; verschillende richtingen uitproberen, laten we maar worstelen en zelfs soms een tijdje in de knoop raken, maar zo worden we sterker, steviger en meer geworteld!

We vervolgden onze wandeling. Ik voelde een warmte, een blijdschap, een trots. We liepen weer in een wat meer begroeid stuk in tot we bij een kleine open vlakte kwamen dichterbij de rand van het bos. Het was helaas tijd om ‘Mooi’ weer aan te zetten. We vormden samen een kring en luisterden. Shanne sloot aan, maar met de rug naar de anderen toe. Als het nummer klaar is, vraag ik zachtjes hoe ze het vonden. Er klinken antwoorden als ‘echt zó fijn’, ‘ik ben er helemaal rustig van’, ‘kunnen we dit nog een keer doen?’ Shanne zegt niets. Ik geef aan, dat als dit zo fijn voor haar is, zij uiteraard in stilte mag blijven en rustig achter ons aan mag lopen. Ze knikt. Een grotere positieve reactie kan je denk ik niet ontvangen!!

Liefs Judith

 

LET OP; De namen in het blog zijn niet de echte namen.

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.