Verrassende kadootjes

Gepubliceerd op 11 oktober 2018 21:42

Vandaag was een mooie na zomerdag in oktober. Vandaag was ook een dag waarop ik training geven mag. Ja, ik verwoord het bewust zo, omdat het me blij en dankbaar maakt. Want niet alleen de jonge meiden leren en beleven, ze geven mij regelmatig ‘magische’ ervaringen. Maar goed…ik dacht waar kan je nu beter ontspannen, aarden en jezelf zijn, dan in de prachtige natuur. Dus daar gingen we…De een enthousiast en gemotiveerd, de ander wat onverschillig door het onbekende en dan moet je er ook nog eens naar toe wandelen, wat een gedoe😉…..


Eenmaal een mooie plek gevonden met zand, struikjes, bomen, beschutte en open stukjes…voor ieder wat wils. Hup, schoenen uit en gewoon eerst maar eens even voelen…het zand, het briesje en een klein zonnestraaltje tussen de wolken door….en luisteren naar de magisch stilte, die af en toe onderbroken werd door een tjilpend vogeltje. Na het losmaken van de spieren en de ademhalingsoefening, leerden we de ‘warrior’ kennen. De meiden vonden dat wel interessant, op een na. Ja zeg…gaan we daar ineens dat bos in….komen er zomaar wandelaars voorbij…sta je daar lekker ‘maf’ te doen. Haha, ik snap je helemaal meid. En omdat de training mede bedoeld is te leren je grens aan te geven met daarbij respect te houden voor de ander, vonden we een mooie oplossing. Ze deed niet de oefening mee, maar ervaarde wel mee in de stilte om te merken wat dat met haar deed. Nou en dat deed wat… voor de volgende oefening ‘veilige plek’ (een symbolisch voorwerp een veilige plek in de natuur geven) hoorde zij de instructie aan, maar kon de overgang naar actie niet maken. Ze zocht een plekje voor zichzelf en ging even zitten. Traantjes sijpelde over haar wangen. Na enige tijd vroeg ik haar of ik haar ergens mee helpen kon, omdat ik zag dat ze verdrietig was. Ze ontkende haar verdriet, maar kon ook geen oogcontact maken. Ik gaf haar aan er voor haar te zijn, met als antwoord ‘weet ik wel, maar dat hoeft niet, hoor, ga maar naar de anderen.’ Ik ben naast haar blijven zitten, gewoon er voor haar zijn, zonder woorden….En daar opeens kroop een spinnetje haar hand op. Ze was blij verrast, maar bedacht dat hij haar wel eens kon bijten. Ik zei haar dat deze spin dat niet zou doen, omdat hij nu bij haar een veilig plekje zoekt. En daar verdwenen de tranen en al snel klonk een voorzichtig lachje.
Ik vind het soms bizar om te merken, dat als je dingen ‘los laat’ er ruimte ontstaat voor de mooiste momenten. Dat is voor mij echt wel een leerweg geweest, want als voormalig perfectionist leek plannen en controle best fijn. Maar nu heb ik dat omgezet naar voorbereiden en laten gebeuren, nog véél fijner! Want waar ik eerder stress van kreeg, omdat het niet ging volgens plan, krijg ik nu verrassende kadootjes!
Het was ook zo mooi te zien, hoe ieder een opdracht op zijn manier doet. Mits er veiligheid, liefdevolle aandacht voor al wat er is en ruimte is. Een andere jonge dame, die eigenlijk altijd ‘met de ander bezig is’, ging volledig haar eigen weg. Ze vond een stok in de vorm van een initiaal van haar idool en had deze op een plek bij een naaldboom/struik in het zand geplaatst. Ze vertelde over haar idool (popster) en de mooie struik waar het stond. Ik vroeg haar of we ook even naast haar voorwerp mochten staan…Met een stevige, robuuste struik in de rug, rechtop stevig in het zand, uitkijkend over een prachtige plek met volledig uitzicht, kwam de zon door de wolken en zette haar in de spotlight! …precies zoals waar zij zich het prettigst bij voelt en kan gaan stralen!
Een andere jonge dame had zich wat teruggetrokken en zat in elkaar gedoken in het gras. Ik vroeg of het haar gelukt was. Ze wees een stok aan die schuin achter haar lag, die stond symbool voor mijn oma (die laatst overleden was). Ze zei, het maakt niet uit waar ik zit, als zij maar dichtbij is…
Een jonge dame was wat onzeker en vond het fijn als ik met haar meeliep. Ze zei meerdere malen, dat ze het niet zo goed wist. Ik antwoordde dat ze naar haar hart en gevoel kon luisteren, dan zou het vast goed komen. Ik liep even met haar op tot een moment dat een ander aandacht vroeg. Uit zichzelf ging zij verder en kwam terug om trots te zeggen, dat het haar gelukt was. En ze nam ons enthousiast mee…Daar lag een stokje, wat symbool stond voor een tennisleraar waar zij afscheid van moest gaan nemen. Ze wist niet zo goed waarom het daar moest liggen. Toen gingen we de omgeving opmerken en benoemen…de stok wees tussen twee struiken door, het was enig worstelen om er door te komen, maar daar achter was een kleine open plek die verschillende richtingen aanbood. Ze vertelde ook dat ze vanaf het afscheid twee andere leraren zou krijgen, die ook wel aardig leken en waar ze ook wel naar uitkeek. Als aantekening is goed te weten, dat zij erg moeite heeft met nieuwe of andere situaties en daardoor volledig kan blokkeren. Haar droevige gezicht was veranderd, ze lachte en straalde!
Oh, wat houd ik toch van de natuur en van verrassende kadootjes😊


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.